تبلیغات
عاشقانه های من - عشق رمیده

عاشقانه های من

تا آخر دنیا باهات می مونم ...

عشق رمیده

*عشق ِ رمیده *

در پای آن چنار ِ کهن ، کز بسی زمان

سر بر کشیده یکه و تنها میان دشت

عشقی رمیده ، رفته ز افسردگی به خواب

غمگین ز سر گذشت

غوغا کنان ، گروه ِ کلاغان به شامگاه

سوی ِ درخت ِ گمشده پرواز می کنند

پر می زنند و از پی ِ خواب ِ شبانگهان

آواز می کنند

شب می رسد گرفته و سنگین نفس ز دور

سوسو زنان ، ستاره نظر می کند به خاک

وندر سکوت ِ شامگهان ، ژرف حالتیست

آرام و سهمناک

گهگاه ، از میانِ یکی ابر ِ تیره رنگ

برقی به چشم می رسد از کوهسار ِ دور

وز گوشه ی سیاه ِ یکی دخمه سایه ای

سر می کشد ز گور

آنجا ، کنار ِ قلعه ی ویران و دوردست

افروختست دختر ِ شبگرد ، آتشی

او خود به خواب رفته و نالان بگرد ِ او

روح ِ مشوشی

باد از فراز ِ کوه ، خروشان و تند خیز

می افکند به خاک ، چنار ِ خمیده را

می پیچدش به شاخه و بیدار می کند

عشق ِ رمیده را

فریدون توللی



برچسب ها:عشق، شعر، شعر عاشقانه، فریدون توللی، شعر عشق رمیده،
[ سه شنبه 25 مهر 1391 ] [ 10:28 ق.ظ ] [ یگانه ] [ نظرات() ]